Мотив искушения в малой прозе Н.В. Гоголя. Н.В. Гогольдың шағын прозаларындағы азғыру уәждемелері. - Zavgorodnyaya, G. Yu. (Eurasian Journal of Philology Science and Education, 2015)
Одна из центральных тем гоголевского творчества – проникновение инфернальных сил в человеческую жизнь. Если в первых циклах («Вечера на хуторе близ Диканьки », «Миргород») эта тема осмысливается, скорее, в языческом ключе (родовое проклятье, заговоры, народные поверья), то проблематика следующего цикла, «Петербургские повести», соотносима уже с христианской системой ценностей. Одним из ключевых мотивов цикла является мотив искушения. Герои, за редким исключением, искушение не преодолевают, избирая путь греха. Авторский положительный идеал остается в большинстве случаев «за кадром», лишь подразумеваясь, но не реализуясь. В этой невозможности воплощения положительного начала состоит, как представляется, суть гоголевского трагического мироощущения. Н.В. Гогольдың шығармаларының орталық тақырыптарының бірі – тамұқ күшінің адам өміріне бойлауы болып табылады. Егер алғашқы циклдағы («Вечера на хуторе близ Диканьки», «Миргород») туындыларында бұл тақырып (теріс бата, қарғыс, дуалау, ұлттық наным-сенім) сияқты тілдік тіректерде көрінсе, оның өзектілігі келесі «Петербург повестерінде» циклдарында христиандық жүйе құндылықтарымен астасып қарастырылады. Осы циклдарға тірек болатын уәждеме – азғыру уәждемелері. Кейіпкер барлық кедергілерге қарамастан, күнә жолдарын таңдайды. Ол тек өзінің ойында ғана алғандарын сыртқа шығара алмағандықтан, авторлық жағымды идеалдар көп жағдайда «кадрдың сыртында» қалып қояды. Жағымды идеал ойға алғанын іске асыра алмағандықтын оған мүмкіндіктері болмауы, гогольдік дүниені сезінуінің трагедиялық мәні осында деп түсіндіріледі.