(untitled) (Eurasian Journal of Philology Science and Education, 2015)
Қазақ әдебиетінің тарихында жыраулар поэзиясынан бастап, Махамбет жырларында, қала берді Кеңес үкіметі орнағанға дейінгі дәуірдегі өлеңдерде азаттық аңсайтын өршіл cарын жалғасып келген. Бұл сарын Кеңес үкіметі орнаған уақытта үзіліп қалғанымен, соғыс кезінде шет жерде жүріп, тәуелсіз Түркістан мемлекетін құрсақ деп армандаған Тұранның бостандықсүйгіш ұлдарының шығармаларынан қайта көрініс тапты. Қазір сол «Эмиграциядағы Түркістан әдебиетінің » көрнекті өкілдері қазақ тарихында дұрыс бағасын алмай, шығармалары жеткілікті түрде зерттелмей келеді. Оған – бұл тұлғалардың сол бір сұрапыл жылдары жау қолына түсіп, солардың қол астында еңбек еткендері себеп болды. Алайда, бұларды келер ұрпаққа «сатқын» деп түсіндіріп, өздерін жазалап, шығармаларын жоюға, олар туралы деректерді келер ұрпақтың санасынан сызып тастауға тырысқан Кеңесүкіметінің өзі де қазір келмеске кетті. Сондықтан олар қалдырған мұраларды зерттеп, зерделеу қажет. В истории казахской литературы, начиная от поэзии жырауов, в стихах Махамбета, и в стихах дореволюционного периода сохранился свободолюбивый мотив. Хотя во времена Советской власти этот мотив прервался, он продолжился в произведениях свободолюбивых сыновей Турана, которые, несмотря на свое трудное положение в эмиграции, мечтали о независимом государстве Туркестан. В данное время представители «Туркестанской литературы в эмиграции » не могут получить положенную им справедливую оценку со стороны ученых, изучающих историю казахской литературы. Их произведения все еще недостаточно исследованы. Они попали в плен во время ІІ мировой войны, и им пришлось работать под вражеским командованием, чтобы выжить. Но сама Советская система, которая сурово уничтожила их имена и произведения из памяти потомков, ушла в историю. Теперь нам никто не мешает возродить их славу.